Brak czasu, brak czasu, brak czasu!

Kolejny nudny dzień.
Aż nie chce się nic pisać.

Cały dzień w domu. Ciasta, muzyka i telewizja.
Dobrze, że są jeszcze osoby, z którymi można tak zwyczajnie porozmawiać.

Chciałabym to wszystko z siebie wyrzucić.
Ale nie umiem.

Wyszło z worka szydło,
My jesteśmy po prostu kulturalne bydło.

Kilkudniowa przerwa spowodowana brakiem dostępu do internetu.

Boże Narodzenie. Od zawsze uważałam, że to okropne święto, jednak z roku na rok są coraz bardziej nie do zniesienia.
I nikt nie wmówi mi, że jest inaczej.

Nie wiem, czy ta przerwa świąteczna dobrze mi zrobi.
Błagam, odezwijcie się do mnie.
Nie wytrzymam tak dłużej...

na korytarzu mgła twoich perfum
pan bóg ją stworzył, szatan opętał

Poniedziałeeeek. A raczej już wtorek.

Kolejny dzień pieczenia ciastek. Trochę dużo tych ciastek wyszło.
Głodne dzieci w szkole się ucieszą. : >

Ostatni lekcyjny dzień przed świętami.
Trzymajcie kciuki, żeby wszystko się udało.

Ostatni raz zrobię co chcecie.

Wspomnienia wróciły.
Wcześniej wydawało mi się, że były w nich najcudowniejsze chwile z mojego życia.
Teraz jest mi cholernie wstyd. Za wszystko.

Co ja zrobiłam?
Może jednak nie byłam świadoma swoich czynów?

To chyba jedyne sensowne usprawiedliwienie...

Jednak trzymajmy się wersji, że wszystko pamiętam jak przez mgłę.


I wish that without me your heart would break,
I wish that without me you'd be spending the rest of your nights awake.
I wish that without me you couldn't eat,
I wish I was the last thing on your mind before you went to sleep...

Jeszcze 3 dni w szkole i święta.
Jak stanie się to, o czym marzę, to te święta mogą być najlepszymi w moim życiu.
Och, piękna wizja.

Przeżyłam kolejną klasówkę z fizyki, przeżyję już wszystko.

Cieszmy się każdą chwilą.
Nawet tą złą.
Bo może ona okazać się czymś naprawdę dobrym...

powtarzaj co dzień te słowa na sen:
to tyle na dziś, to tyle na dziś.

Wynik egzaminu: 5--. A miało być tragicznie.

Czekam na lepsze jutro. I wierzę, że będzie lepsze.
Żeby tylko nie spieprzyli mi humoru, oddając klasówkę z matmy...

Życie to jedna wielka układanka.
Ostatnio odnalazłam kilka puzzli za łóżkiem.

Sharpen my body like a pen,
Come on, I need to show it.

Życiowe dylematy.

Jutro egzamin.
Trochę za późno na stwierdzenie, że tak naprawdę nic nie umiem.
Postaram się zagrać jak najlepiej.

Nie potrafię już pomagać innym tak jak kiedyś.

Bez Ciebie zwijam się jak pies,
który dostał gumowym kablem.

W weekendy zawsze przychodzi dziwne zmęczenie.
Po całym dniu lenistwa sen przychodzi szybciej, niż w środku najbardziej pracowitego tygodnia.

Czekam wciąż na jakąś niespodziankę od losu.
Przerwę w monotonności.

"Życie to tylko produkt firmy globalnej, nęcący ładną etykietką i wysoką jakością, który nie nadaję się do prawdziwego codziennego użytku, a cena też nie jest przystępna. Marne przereklamowanie."

Ja w twoich ramionach – nieistotny dysonans,
Deszcz szczęścia, strzał nad przepaścią...

Jest dobrze, będzie jeszcze lepiej.

Wolę nie myśleć, co zrobisz, gdy mój
Tępy dosięgnie cię wzrok.

Środek tygodnia.

Dużo nauki, ale za to jakaś drobna chęć do życia.
W moim przypadku to wielki sukces.

Zaczynam doceniać znajomości, do których wcześniej nie przywiązywałam większej wagi.

Ludzie odchodzą i znów wracają. Może kiedyś im się znudzi.
Albo niech się po prostu zdecydują.
To zaczyna się robić irytujące.

Gdy nie wiem co robię,
Wiem tylko co czuję.

Emocje uciekają.
Przestaję wierzyć w niemożliwe.
Czuję, że nadejdzie spokój.

Znów mam ochotę na samotne pieczenie ciastek, picie owocowej herbaty.
Na przebywaniu ciszy, w której mogłabym się odnaleźć.

Chcę znów śmiechem wypełnić każdą wolną chwilę.
Moim i wszystkich wokół.

Nie miałabym nic przeciwko, gdybyście jednak mnie zauważyli.

If only I could see
You turn myself to me

Niedziela.
Cholerna niedziela.
Cały dzień uzupełniania zeszytów. I uczenia się wszystkiego. Dosłownie.

Innym się układa, mi dalej nie.

Hmm, jutro?
A może teraz?
Masz przecież szansę jakoś z tego wybrnąć.
Nie lekceważ jej. Już więcej może się nie powtórzyć.

And it's been so long,
Right now, so wrong.

A miałam poszukać szczęścia.
Zrobić wreszcie ten jeden krok do przodu.
I nie żałować.

Pilnie potrzebuję pomocy. Od zaraz.


A czas wciąż płynie...

Zgubioną w tłumie odnajdź mnie,
nim minie jeszcze jeden dzień.

Chora.
Na coś grypopodobnego.
Leżenie w łóżku, nieustanna nuda.
I jeszcze przerażenie, gdy przez głowę przewija się myśl o zaległościach w szkole.

Nie chcę już dłużej czekać na szczęście. Nie potrafię...

Chciałabym jeszcze kiedyś powiedzieć "kocham".

I umrę i zmartwychwstanę
I będę wiedział raz jeszcze

Nie mam siły.
Napiszę coś jutro.

Wpadnij kiedyś poniszczyć się z nami.

O dziwo jest coraz lepiej. Chyba przyzwyczajam się do monotonności.

Szkoda, marzenia się nie spełnią. Nawet jak pragnie się ich od ponad roku.

Ja i mój onirystyczny świat.

And I listen for the whisper
Of your sweet insanity.

Urodziny.
Było miło, a tak zwyczajnie.
Bez żadnych emocjonalnych uniesień.
Bez radości, baz znajomych, bez wygłupów.

Dzień prozaiczny. Jednak ludzie starali się być trochę milsi niż normalnie.

Nie jest tak cudownie jak miało być...

Time come hold me back
I'll dream of what I've dreamed of
And I dream of what I call love...

Zrozumiałam jak bardzo brakuje mi bliskości drugiej osoby. Jak nie potrafię żyć bez ciepła, zrozumienia. Przyjaźni i miłości.

Czego mi brakuje?
Przecież byłam już beztroską dziewczynką, cieszącą się z każdej głupoty.
Byłam poważna, tak jak osoby ceniące sobie wewnętrzny spokój i rozmowy na tematy, o których istnieniu wcześniej nie miałam pojęcia.
Mój wygląd też się zmieniał.
I nic.
Mógłby mnie ktoś nauczyć żyć...?

Zbieram różne stare śmieci,
Układam równo na półce,
By mieć Ciebie więcej
tu i teraz.

Nie będę się denerwować. To co złe niech łagodnie spływa po mnie.
Ludzie potrafią krzywdzić. Niestety.

Dziś wszystko się udało. Jednak co mnie nie zabije, to mnie wzmocni. I nawet dobrze jest mi z tym, czego wcześniej nie chciałam...

16 typów osobowości, przecięta tętnica szyjna szafy, rzut kalafiorem, miś z bukietem kwiatów.

Every cloud is grey, with dreams of yesterday...

Było lepiej niż się zapowiadało.
Rano delikatne skrzyżowanie wzroku.
Później rozmowy o niczym.
Wieczorem spacer z bliską osobą.

Jest jakoś dziwnie spokojnie...

Pożałuj mnie.

Poniedziałek to nieprzyjemny dzień. Czujesz się wypoczęty po weekendzie, a jednocześnie wyczerpany kilkoma godzinami konkretnie zorganizowanego czasu.

Męczy mnie wszystko.
Szkoła.
Ludzie, których tam spotykam.
Każda sekunda, którą tam marnuję.

Kryzys przyjść musiał.

Cisza.
Żadnych emocji. Brak zainteresowania skutkuje wewnętrzną pustką...
Nieustanne oczekiwanie na nowe, wyjątkowe. Nadzwyczajne, niesamowite, niezwykłe.

Dużo nauki, do tego ciastka z marchewki, słuchanie muzyki, zajmowanie się nieznaczącymi sprawami.

Proszę, nie każ mi czekać na cud o jeden dzień dłużej...

Czy nigdy nie zmienisz o mnie zdania? A może tylko mi się wydaję, że wszystkie Twoje słowa są puste jak słoik po dżemie?

Ciągłe marnotrawstwo czasu.

Chcę wciąż siedzieć w Twojej głowie...

Nie próbuj mnie zastraszyć.
Nie boję się jutra. Choć wiem, że może go nie być.

Już nie będę taka naiwna. Nigdy.

Kocham, jak nigdy dotąd.